| Chatchai 的个人资料NOTHING ETERNAL照片日志列表 |  工具  帮助 |
NOTHING ETERNALNothing Eternal - even the stars above |
||||||
|
8月10日 9 เทคนิค ฝึกสมองไบรท์1. จิบน้ำบ่อย ๆ
สมองประกอบด้วยน้ำ 85 % เชลล์สมองก็เหมือนต้นไม้ที่ต้องการน้ำหล่อเลี้ยง ถ้าไม่อยากให้เชลล์สมอง
เหี่ยว ซึ่งส่งผลให้การส่งข้อมูลช้า กลายเป็นคนคิดช้าหรือคิดไม่ค่อยออก แต่ละวันจึงควรดื่มน้ำบ่อย ๆ 2. กินไขมันดี คนไม่ค่อยรู้ว่าสมองคือก้อนไขมัน ซึ่งจำเป็นต้องมีไขมันดีไปทดแทนส่วนที่สึกหรอ แนะนำให้กินไขมันดีระหว่างวัน จำพวกน้ำมันปลา
ปลาที่มีไขมันดีอย่าง ปลาแซลมอน นมถั่วเหลือง 3. นั่งสมาธิวันละ 12 นาที หลังจากตื่นนอน ให้นั่งสมาธิทุกเช้า วันละ 12 นาที เพื่อให้สมองเข้าสู่ช่วงที่มีคลื่น Theta ซึ่งเป็นคลื่นที่ผ่อนคลายสุด ๆ ทำให้สมองมี Mental Imagery สามารถจินตนาการเห็นภาพและมีความคิดสร้างสรรค์ ( ถ้าทำไม่ได้ตอนเช้า ) ให้หัดทำก่อนนอนทุกวัน 4. ใส่ความตั้งใจ การตั้งใจในสิ่งใดก็ตาม เหมือนการโปรแกรมสมองว่านี่คือสิ่งที่ต้องเกิด ระหว่างวันสมองจะปรับพฤติกรรมเราให้ไปสู่เป้าหมายนั้น ทำให้ประสบความสำเร็จในสิ่งต่าง ๆ เพราะสมองไม่แยกระหว่างสิ่งที่ทำจริงกับสิ่งที่คิดขึ้น ทั้งสองอย่างจึงเป็นเสมือนสิ่งเดียวกัน 5. หัวเราะและยิ้มบ่อย ๆ ทุกครั้งที่ยิ้มหรือหัวเราะ จะมีสารเอ็นโดรฟิน ซึ่งเป็นสารแห่งความสุข หลั่งออกมาเท่ากับเป็นการกระตุ้นให้มีความอยากรักและ หวังดีต่อคนอื่นไปเรื่อยๆ 6. เรียนรู้สิ่งใหม่ทุกวัน เช่น กินอาหารร้านใหม่ ๆ รู้จักเพื่อนใหม่ อ่านหนังสือเล่มใหม่ คุยกับเพื่อนร่วมงานและเรียนรู้วิธีการทำงานของเขา เป็นต้น เพราะการเรียนรู้สิ่งใหม่ทำให้สมองหลั่งสารเอ็นโดรฟิน และโดปามีน ซึ่งเป็นสารแห่งการเรียนรู้ กระตุ้นให้อยากเรียนรู้และสร้างสรรค์
ไปเรื่อย ๆ เมื่อมีความสุขก็ทำให้มีความคิดสร้างสรรค์
7. ให้อภัยตัวเองทุกวัน ขณะที่การไม่ให้อภัยตัวเอง โกรธคนอื่น โกรธตัวเอง ทำให้เปลืองพลังงานสมอง การให้อภัยตัวเอง เป็นการลดภาระของสมอง 8. เขียนบันทึก Graceful Journal ฝึกเขียนขอบคุณสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นแต่ละวันลงในสมุดบันทึก เช่น ขอบคุณที่มีครอบครัวที่ดี ขอบคุณที่มีสุขภาพที่ดี ขอบคุณที่มีอาชีพที่ทำให้มีความสุข เป็นต้น เพราะการเขียนเรื่องดี ๆ ทำให้สมองคิดเชิงบวก พร้อมกับหลั่งสารเคมีที่ดีออกมา ช่วยให้หลับฝันดี ตื่นมาทำสมาธิได้ง่าย มีความคิดสร้างสรรค์ 9. ฝึกหายใจลึก ๆ สมองใช้ออกชิเจน 20 - 25 % ของออกชิเจนที่เข้าสู่ร่างกาย การฝึกหายใจเข้าลึก ๆ จึงเป็นการส่งพลังงานที่ดีไปยังสมอง ควรนั่งหลังตรงเพื่อให้ออกชิเจนเข้าสู่ร่างกายได้มากขึ้น ถ้านั่งทำงานนาน ๆ อาจหาเวลายืนหรือเดินยึดเส้นยืดสายเพื่อให้ปอดขยายใหญ่ สามารถหายใจเอาออกชิเจนเข้าปอดได้เพิ่มขึ้นอีก 20 % การมีสมองที่ดีก็เหมือนทักษะทุกอย่างในโลกที่เรียนรู้ได้ แต่จะเก่งหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับการฝึกฝน ถ้าเราดูแลและฝึกฝนสมองให้ดี คุณภาพชีวิตก็จะดีขึ้น 7月27日 Boston arrivalDear friends,
I just set up the hotmail account via Outlook Express in the computer in Boston, so I have
now most contacts of people I know in Thailand. Again in Boston, I could read Thai fonts -
but cannot correspond in Thai as the keyboard is USA. So I do not know what button
stands for what alphabet.
For Klairung, I congratulated that you do not seem to have any troubles with the immigration
as you were over-worried before your departure.
(Now, I am going to update my situation again)
I left New York chinatown yesterday accompanied by 2 friends, after a couple days of
sightseeing in New York. It is really good to have someone travelling along while I have
to pay most attention on my luggage.
I travelled from New York to Connecticut, then from Connecticut to Massachusetts - as
Boston is its capitol. The trip took almost 5 hours until I reached Boston chinatown - the
meeting point. There, I recieved a warm welcome from the host - starting with the big
feast at a Chinese restaurant which costing him almost 3000 baht - then end up with
a little sightseeing of Boston's night view.
Boston is very quiet, compared to New York - both environment and people. There are
very less people on the street, unlike New York which always crowded with people rushing
in and out. I began to wonder how much money could I earn with this state. If it is not well
as I expect anyway, I have the second plan to move back to New York. However; if you
guys want to know, Boston seems to be truly one of the most beautiful city I ever witnessed.
I plan to get around Boston another day before I would seriously look for a job - as to become
more familiar with the city and its communication methods.
For my beloved brother, it seems that homesick syndrome infection initiates itself inside
my mind. I am really afraid of things not to turn out as I expect - but I will not give up
anyway. Just hold on there, and keep sending a good morale through. Tell the family
that I miss them, and love them more than I did.
The place I am staying today seems not wide enough to hold me long. The room perfectly
fits for one person, and I do not want the host to feel uncomfortable. As soon as things
get settled, I will leave to another place. Thinking of that, it makes me feel quite more
lonely. Surely, the connection between us would be lost for a while.
I arrived NYC almost safelyDear friends, (It would be a very long mail, please be prepared. I do not have Thai fonts, but I can read Thai) First of all, I would like to update my situation now. I arrived New York with exhaustion and muscular pain, as the seat was not so comfortable. I left Taipei to transit the second flight at Anchorage (a tourist attraction in Alaska) where I do immigration there. Then, I flied to New York to finish my long trip. The problems were await at JFK airport, as the flight arrived almost 30 minutes earlier than it scheduled. Furthermore, my friends came late than they expected to be around half an hour. So I was stuck there almost an hour - a very bad hour that seems long like a day. After I left the New York immigration desk, my friends did not come yet. So I was haunted by many pushy taxi drivers, who try hard to get me to use their services by using both silly tricks and persuasive pressures. I tried really hard to handle it while my eyes cannot leave my luggage, bag, and a wallet with 1500 dollars inside. I decided to make a phone call to my coming-late friends, but the problem was I had no coin to do so. I asked 2 outlets there for coin exchange. Unfortunately, both black American women from those shops refused to help with no sense of friendship. The first one said "We are closed", the second one said "I do not have to". She means "I do not have to help you". Then, I changed to approach people around there - but it seems not different. I could speak their languages, but the problem was that they do not feel they are obliged to help. My eyes were filled with anxious until a kind old woman around there saw it, so I decided to approach her. Luckily, she helped and also gave me some coins in extra. Also, a chinese guy offered me to use his cell phone - but I am too stupid not to take. After I got enough coins, I can contact my friends. Then, I caught a taxi to Bronx with the fee of 60 dollars (almost 2000 baht), the most expensive time I ever paid. Anyway, I am really fine now in my friends' apartment. They treat me really nice. I decide to hang out with them for a couple more days before I depart to Boston. OK! I should end here. My friends would like to show me the NYC. I will write to you again soon. 12月1日 เมื่อถึงเวลา ก็ต้องกล้าพูดว่า... เราเลิกกันเถอะเราทุกคนต่างฝันถึงความรักที่รักกันอย่างไม่มีวันเลิกรา
โดยเฉพาะผู้หญิงที่ต่างก็ฝันว่า “ความรักครั้งแรก” กับ “ความรักครั้งสุดท้าย” เป็นความรักครั้งเดียวกัน เมื่อเราฝันว่ารักไม่เลิกรา เราจึงมีความอดทนค่อนข้างสูง แม้ความสัมพันธ์จะเต็มไปด้วยปัญหา ทะเลาะกันได้ไม่เว้นวัน วันละ 90% แม้เขาคือฝ่ายผิด แต่เราต้องง้อเขาตลอด แม้ว่าเขาจะนอกใจ เราก็จะมีเหตุผลให้ตัวเองทนได้เสมอ ปลอบใจตนเองตลอดว่า “ถึงเขาจะนอกใจก็ไม่เป็นไรหรอก... ขอแค่เขาวางเราไว้อันดับหนึ่งก็พอแล้ว” หรือ เขาเห็นแก่ตัวเกือบหมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการจ่ายค่าข้าว ค่ารถ ค่าตั๋วหนัง เราก็จะมีข้ออ้างให้กับตัวเองเช่นกัน ว่า "เขาก็เป็นแบบนี้แหละ... แต่เขาก็ดีหลายๆอย่างๆนะ" แต่ก็มีหลายครั้งเหมือนกันที่ถามใจตัวเองตรงๆว่า... “อยากเลิกกับคนๆนี้ไหม” หัวใจก็ตอบว่า “อยากเลิก” แต่คบกันมานานแล้วนะ ไม่อยากไปเริ่มกับใครใหม่ แต่เสียดายเวลาที่รักกันมา แต่ไม่อยากตอบคำถาม เมื่อใครๆถามว่าทำไมถึงเลิกกัน แต่... ฯลฯ รู้หรือเปล่าว่า การเป็นอย่างนี้ คือการตัดโอกาสที่ดีกว่าของตัวเอง เราอาจจะเจอคนที่ดีกว่านี้ก็ได้ ถ้ายอมตัดสินใจใหม่อีกครั้ง เลิกเสียดายวันเวลาที่คบกันมา ก็ถ้ามันเป็นวันเวลาที่เราไม่มีความสุขเท่าไหร่ แล้วเราสมควรเสียดายอย่างนั้นหรือ? ที่สำคัญ... ไม่ว่ากี่ครั้งที่เรามองไปข้างหน้า เราก็แน่ใจทุกครั้งว่าคนๆ นี้ไม่สามารถที่จะทำให้ใจเราอุ่นพอ แล้วเราจะปิดประตูขังตัวเองทำไม? แม้ว่าความอดทนเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าใช้อดทนในการรักมาก... มันดูไม่ใช่ความรัก ก็เหมือนเวลาที่เราทำแก้วแตก แม้จะใช้ความอดทนพยายามอย่างมากในการทากาวปะติดปะต่อเศษแก้ว แม้แก้วจะคืนรูปทรงเป็นแก้วใบเดิม แต่แก้วใบนั้นก็ไม่มีวันใส่น้ำได้อีก มันจึงถึงเวลาแล้วจริงๆที่เราต้องยอมรับว่า ความรักควรสิ้นสุดลง และถึงเวลาแล้วจริงๆที่เราต้องกล้าบอกเขาตรงๆว่า “เราจบกันแค่นี้ดีกว่า เราเลิกกันเถอะ” ... 5月28日 ไม่ควรยึดมั่นถือมั่นไม่ควรยึดมั่นถือมั่น
สิ่งต่างๆล้วนเปลี่ยนแปลงไปตลอด ความรักก็เช่นกัน
ต้องมีเปลี่ยนไปตามวัย เวลา สถานที่
สมัยเด็กอาจจะชอบแบบหนึ่ง แต่เมื่อโตขึ้นก็มองเปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่ง
หรือเมื่อเจอโลกที่กว้างขึ้น มุมมองของความรักก็เปลี่ยนไป
"ถ้าเธอเจอความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น โปรดเข้าใจว่านั่นคือสัจธรรม"
ในพระบาลี มัชฌิมนิกายเล่าว่า...
คราวหนึ่งมีคนไปทูลถามพระพุทธเจ้าว่า...
พุทธพจน์ทั้งหมดที่ตรัสจะสรุปให้สั้นเพียงประโยคเดียว ได้หรือไม่
พระพุทธเจ้าตรัสว่า...
"สิ่งทั้งปวงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น"
แล้วพระองค์ทรงย้ำว่า...
ถ้าใครได้ฟังความข้อนี้ ก็คือได้ฟังทั้งหมดในพระพุทธศาสนา
ถ้าได้ปฏิบัติข้อนี้ ก็คือได้ปฏิบัติหมดในพระพุทธศาสนา
ถ้าได้รับผลจากการปฏิบัติข้อนี้ ก็คือได้รับผลทั้งหมดในพระพุทธศาสนา
*** จากหนังสือ... "ขอบคุณ" ที่ทิ้งกัน - โดย จารย์ โจ้ ***
 |
||||||
|
|
